„Powierzchnia robocza” to cykl prac z pogranicza obrazu abstrakcyjnego, reliefu i obiektu ściennego. Projekt nie opowiada o materiale samym w sobie, lecz o polu działania – miejscu, w którym decyzja artystyczna spotyka się z oporem struktury i czasu.
Każda realizacja funkcjonuje pomiędzy malarstwem a obiektem. Zachowuje frontalność obrazu, ale jej fizyczna obecność bliższa jest przedmiotowi użytkowemu niż klasycznej kompozycji malarskiej. To forma charakterystyczna dla współczesnej sztuki materialnej, w której powierzchnia nie jest tłem, lecz aktywnym uczestnikiem procesu.
Kolor odgrywa w tym cyklu kluczową rolę. Nie jest dodatkiem ani dekoracją. Działa jako interwencja – warstwa robocza, która wchodzi w relację ze strukturą, pionowym rytmem i podziałem powierzchni. Barwa zostaje wprowadzona, przecierana i absorbowana przez fakturę, budując napięcie pomiędzy kontrolą a przypadkiem.
W tych pracach kolor nie maskuje materiału – aktywizuje go. Uwydatnia ślady, wzmacnia kontrasty i kieruje uwagę widza na proces powstawania. Dzięki temu każda praca pozostaje otwarta: nie jako skończony obraz, lecz jako zapis momentu równowagi pomiędzy strukturą a decyzją malarską.
„Powierzchnia robocza” to cykl obiektów malarskich odnoszących się do czasu, użycia i powtarzalności gestu. To współczesne obrazy abstrakcyjne, które nie dążą do dekoracyjności ani czystości formy. Funkcjonują jako ślady działań – materialne, obecne, nieprzezroczyste.
To nie są prace do kontemplacji na dystans.
To powierzchnie pracy – wizualnej, fizycznej i mentalnej.
